گذشته
انسان‌ها در طول تاریخ همیشه سعی کرده‌اند چیزی برای نسل‌های بعدشان به جا بگذارند؛ یک ردپا، یک خاطره، یا یک میراث. همان سنگ‌نوشت‌ها یا نقاشی‌های روی سنگ نشان می‌دهد که آدم‌های قدیم
نویسنده:محبوبه صولت برد
آن روز، پس از پایان مونتاژ یک برنامه‌ی ترکیبی، با اتومبیلم، از ساختمان تولید سیما، به سمت در خروجی، رانندگی می‌کردم. به مسجد بلال که رسیدم، محوطه‌ی آن را مملو از جمعیت دیدم. گفته شد که در آنجا
نویسنده:مهدی شمسایی (م. شمسا)
بیست و چند ساله به نظر می رسید . صورتش بغض کرده بود و لبهایش میلرزید . روی نیمکتی در سالن انتظار راه آهن نشسته و به روبرو زُل زده بود و اشکهایش گلوله گلوله می بارید . صورت مظلومش که ظریف و قشنگ هم
نویسنده:بهمن بیدقی
-
تنها
انگار کسی تمام بدنم را با طناب می‌دوخت. دوختن از کف پایم شروع شد و آهسته‌آهسته به زانوهایم رسید. صدایی عجیب می‌شنیدم: صدای پدر، صدای مادرم، حتی خش‌خش پای غریبه‌ای که نمی‌دانم چه
نویسنده:محبوبه صولت برد
نامه ای به بهشت
ای بهشت، کجا پنهان شده‌ای؟ واقعاً تو کجا هستی که انسان‌ها برای پیدا کردنت این همه سرگردان هستند؟ نه، فکر نکن که اینها را از روی اتفاق می‌گویم؛ من از زمانی می‌پرسم که
نویسنده:محبوبه صولت برد
آخرین دقایق سال بود . دیگه صدای همهمه توی خیابونای شهر بگوش نمی رسید . در عوض توی خونه بابابزرگ و مامان بزرگ ، هرکی سرش به کاری مشغول بود . یه خانواده پر جنب و جوش توی طبقه پنجم آپارتمان . بچه ها
نویسنده:فرشید بلنده
اون شب، مادرم نیمه‌شب از خواب پرید و فریاد زد.
از خواب پریدم. صدای فریادش توی اتاق پیچید. زیور هم بیدار شد. پدر از جا پرید. همه دور مادر جمع شدیم. مادر نفس‌نفس میزد. پیشانی‌اش خیس عرق بود.
نویسنده:حمید صیادی زاده
زنگ تلفن دفترش به صدا درآمد . ازحراست اداره بود : خانمی با شما کار دارند .
اسمشونو بپرسید !
: خانم ! اسمتونو می پرسند .
: بفرمایید دخترخاله شون هستم .
: بهشون بگوئید بنشینند الآن می آیم .
وقتی وارد
نویسنده:بهمن بیدقی
پیرمرد هر شب، رأس ساعت دوازده، چراغ مغازه‌اش را خاموش میکرد؛ اما هیچ‌وقت درِ مغازه را نمی‌بست.
برای همین، بارها از مغازه‌اش دزدی شده بود.
یک‌بار حتی ساعت جیبی نقره‌ای خودش را هم برده
نویسنده:فرشید بلنده
بی مر
وقتی به صورت خودم دست می‌کشیدم، زبری آن را زیر انگشت‌هایم حس می‌کردم و هر بار که به آینه نگاه می‌کردم، ترسم از این سفیدک‌های سکه‌ای بیشتر می‌شد. وقتی از مادربزرگ دلیل این خارش و سوزش
نویسنده:محبوبه صولت برد
در دامنه ی کوهستانِ سرسختِ سرپشت، روستای شرابی چون نگینی سبز در میان دریایی از سنگهای خشن میدرخشید. خانه های سنگ وگِلی با سقفهای چوبِ سپیدار، به سختی در برابر بادهای سردی که از دلِ کوه می
نویسنده:حمید صیادی زاده
با خودم داشتم به صورتِ رِنگی بر وزنِ آهنگِ عروسی میخوندم :
چیییکار بکنم ؟ ... تا اون از من راضی بشه ؟
نَفْس ام بقیه شو اومد : بادا بادا مبارک بادا ایشالله مبارک بادا
من و نَفْس ام یه عمریه که با
نویسنده:بهمن بیدقی
( یک ماجرای واقعی )
آن روز جبر داشتیم با یک معلم جدی ، از خود متشکر و سخت گیر . دلِ خوشی از این درس نداشتم چون اصلا به کله ام فرو نمیرفت . معلم برگه های امتحان نوبت دوم را بین دانش آموزان تقسیم
نویسنده:احمد نصرتی
چرخ زمانه چرخید و چون سن و سال، ده و یازده سررسید، نوبت به شیطنت و بازیگوشی رسید و چموشی، ایضا، دعوا و بلوای بی‌محابا. در چنین گاه، ناگاه، موسیقی جانانه‌ی وزنِ شعری رزمانه، در نهان کودکی‌ام
نویسنده:مهدی شمسایی (م. شمسا)
دلش گرفته بود. توی راهروی بیمارستان قدم میزد و به حرف‌های دکتر فکر میکرد. سه ماه پیش گفته بودن شاید دیگه نتونه راه بره. حالا ولی داشت قدم برمی‌داشت، هرچند با درد و ناراحتی
روز اول که توی
نویسنده:مریم سگوند
فصل اول
علی ، خوشحال و خندان وارد خانه شد، با کارنامه ای درخشان در دستش، معدل دیپلمش 20 شده بود . دلش پر از شادی بود و روحش پر از رضایت.
پس از سلامی گرم به پدر و مادرش، بسویشان دوید و هردو را
نویسنده:بهمن بیدقی
ـ پارسا، من عاشقتم.
صدای لیلا مثل موجی که به صخره می‌کوبد، سکوت اتاق را شکست.
به چشم‌هایش نگاه کردم. اضطرابی در نگاهش بود که با تمام خاطراتی که از او داشتم، جور درنمی‌آمد.
ما با هم بزرگ شده
نویسنده:مرتضی حبیب اللهی یان
رها
**عزیزِ تنهای من، آرام باش و به یاد آور که چه شب‌هایی با چشمِ خیس خوابیدی؛ حتی احساس می‌کردی در آن لحظه، سقفِ آسمان فرو می‌ریزد و نیشِ ستاره تا عمقِ قلبِ شکسته‌ات فرو می‌رود. اما باز
نویسنده:محبوبه صولت برد
اول: از ماشین پیاده شد و به سمت در خانه رفت. در نیمه باز بود. یاالله گفت و وارد حیاط شد. محمد داشت کبابها را باد میزد و دودش همه حیاط را برداشته بود. گرمای خورشید بهاری و بوی کباب سرحالش آورد. زن عمو
نویسنده:دکتر سید محسن رضوی اصل
سعی می کرد از کنار دیوار حرکت کند تا نور خورشید هرچه بیشتر بر صورتش بتابد و کمی بیشتر او را گرم کند اما نور کم فروغ خورشید پاییزی چیزی از سوز صبحگاهی کم نمی کرد. همین جور که دسته کیفش را محکم در
نویسنده:دکتر سید محسن رضوی اصل
دوربین عکاسی اش را برداشت واز خانه بیرون زد تا عکسی بگیرد وبه بهانه عکاسی چرخی هم بزند. اولین
عکسش را از درختی برداشت که در وسط کوچه ای تک وتنها ایستاده بود. به زودی در آن کوچه درخت را
قطع
نویسنده:احمد نصرتی
فریبرز در را برای دوستش باز کرد و هر دو وارد کله‌پزی شدند . دوستش سلام کرد و جواب شنید . فریبرز : سلام آقا سید . صبح زیبای شما بخیر
آقا سید : بَه آقا فریبرز، سلام به روی ماهِت، به چشمونِ سیاهِت، به
نویسنده:بهمن بیدقی
روز تصادف:
بچه ها در پارک مشغول بازی بودند. یکی از بچه ها با سرعت دیوانه واری از پارک بیرون پرید. راننده ای در حالی که حواسش به گوشی موبایلش بود متوجه خروج ناگهانی پسر بچه از پارک نشد و در کمتر
نویسنده:احمد نصرتی
نزدیک ظهربود . پادشاه بزرگ ! ازخواب سنگین و پرغفلتش بیدارشد . مثل همه بیدارشدنهایش ، تلخ و عصبانی ، ترش رو و بی حوصله. وقتی همسر زیبایش را کنارخود ندید، او را به فریاد خواند. نبودنش را بهانه ای
نویسنده:بهمن بیدقی
آن شب، یکی از سخت‌ترین شب‌های عمرم بود. شبی که کاش هرگز نبود. احوالم خوش نبود و بدجور از هم پاشیده بودم. اخبار ناگوار و غم‌بار روز قبل کرونا، یکسره روی مخم راه می‌رفت. و یک مشکل خانوادگی هم، مثل
نویسنده:مهدی شمسایی (م. شمسا)
ماجرای درگیریِ اصغر نیم وجبی و پرویزخان
سال هزاروسیصدوخیلی وقت پیش بود .
اصغر که بدلیل جثه ی کوچکش به اصغر نیم وجبی معروف شد ، کلاس اول دبستان بود و پرویز ، کلاس سوم که پسر تپل و توپُری بود .
نویسنده:بهمن بیدقی
ازدستش خیلی آتیشی بودم.یه نخ سیگار، کجکی گوشه ی لباش گذاشت وبا لهجه ی لاتی کج و کوله گفت : عمو آتیش داری ؟
گفتم آتیشم داریم ، خوبشم داریم اما بموقع ش !
یهو دیدم به تاخت در رفت ، من بُدو اون اسب
نویسنده:بهمن بیدقی
پرستار وارد اتاق شد . مریم روی تخت دراز کشیده بود و زیر لب آهنگی رو زمزمه میکرد و دستانش را به آرامی به حالت رقص تکان میداد .
+خوبه خیلی خوشحالیا ؟
-چرا نباشم خب مامان شدم
+آره حق داری
نویسنده:جواد علیپور